Het moest er ooit van komen

Zo’n 750 eieren op de grond tijdens de drukste dag van het jaar? Wij kunnen dat!

Tikkeneikestoren

Laten we even teruggaan naar die ochtend. De juiste datum weten we niet meer, maar het moet zo’n dikke vijftien jaar geleden zijn. We zaten volop in de Sinterklaasdrukte toen Eddy ‘s morgens eitjes kwam leveren.

Onze eierboer maakte er een sport van om de kartonnen trays met eitjes zo hoog mogelijk te stapelen. Soms iets te hoog als je ‘t ons vraagt. “Da’s allemaal geen probleem, joh.” Volgens Eddy dan.

Vrije val

Ergens in de loop van de namiddag klonk er een gil. Chris stond in het midden van de gang. Ze had haar hand over haar mond geslagen en haar ogen leken wel twee keer groter dan normaal. Dat kon maar één ding betekenen…

Eddy’s stapelkunsten waren die dag niet on point. De toren van zo’n 1,5 meter hoog had het begeven. Gevolg: de grond van ons gangetje was 750 eieren rijker. Ruw geschat.

Hoe je reageert in zo’n situatie? Wel… de eerste gedachte was: “F*ck dit, ik ga naar huis.” De tweede was: “Dit moeten we zo snel mogelijk opgeruimd krijgen.”

Randanimatie

Niet veel later zaten Chris en Sarah op hun hurken alle eitjes te inspecteren. De goede mochten weer in de tray. De andere werden meteen gebroken, zodat ze verwerkt konden worden in het speculaasdeeg.
Intussen groeide de rij wachtende klanten tot voorbij onze zijdeur en konden ze meegenieten van ons eierfiasco. Van randanimatie gesproken.

Toen het laatste eitje werd geïnspecteerd, viel de schade nog best mee. Een stuk of vijftien slachtoffers hadden de val niet overleefd.

Grote kuis

Maar dan… die kapotte eieren wegkrijgen. Wie al eens één gebroken ei heeft proberen op te kuisen, weet wat een gedoe dat is. Laten we ‘t zo zeggen: met vijftien wordt het er niet makkelijker op. Heel wat emmers water, een schuurborstel en een aftrekker later was alles weg.

Nog geen vijf minuten later stond bakker Staf daar. Die was net terug van zijn middagslaapje. Want als je de hele nacht werkt, dan moet je overdag even rusten. Hij keek naar het natte voetpad en het kletsnatte gangetje. Meer had hij niet nodig. “Is het eindelijk gebeurd?” lachte hij.

Vandaag zitten de eieren nog altijd in kartonnen trays. Maar ook nog eens in een extra doos. Veel veiliger. Tenzij de onderkant van de doos niet goed werd dichtgekleefd. Je mag eens raden hoe we dat weten?